GENÇ ADAM! DÜŞÜN...

Game not over !

gencadam — Fri, 01 Jun 2007 14:11:47 +0000

Bu hafta oynanan oyunların çok olmasından dolayı herbir oyunu aynı dikkat düzeyinde takip edemesem de aklımda kalanlar itibariyle dikkatimi çeken ve ön plana çıkan iki oyun vardı. Birincisi, kimyasal reaksiyon oluşturma oyunu olan ve kartondan elementlerle oynanan “hip-hop, zip-zap” oyunu ve ikincisi de elektron orbitallerinin anlatıldığı “mendil kapmaca” oyunuydu. Bu iki oyunda da insanlar gerek bedenen gerekse de zihnen katılımda oldukça yüksek düzeydeydiler. Diğer oyunlar da bana göre güzeldi fakat prosedür kısmının biraz uzun yada karmaşık gelmesi bu oyunları takip edemememe neden oldu. Ayrıca son oynanan elektrik devresi oyununda bir misconception dikkatimi çekti. Mesela burada elektrik akımı dirençsiz yolu tercih ediyordu bir aşamada. Gerçekte elektrik akımı var olan tüm yollardan geçer fakat akım oranları direçle değişkenlik gösterir. Mesela hiç direncin olmadığı yoldan saniyede geçen akım miktarı, çok büyük dirençli bir yoldan saniyede geçen elektrik akımından daha fazladır. Kısaca dirençli ve dirençsiz tüm yollardan elektrik akımı geçer. Sanırım lise de gördüğümüz elektrik konusunda böyle bir misconception olayı var. Genel itibariyle oynanan oyunların artı ve eksilerini bizzat yaşayarak görme bence bu dersten elde ettiğimiz en büyük çıkarımdı.

Hepimizin Sced487 olarak son dersi olan cuma günkü 8 oyunluk yoğun ders, benim için üniversite hayatımın da son dersiydi.

İlerde ‘anılar’:) başlıklı anlatımlarımda Sced 487 dersinin yoğun bir yer kaplayacak olması…Üniversite hayatımın bir oyun dersiyle bitmesi… Hayatın kendisinin her insanın kendince oynadığı bitmeyen bir oyun olması…Ve benzeri düşünceler…

Evet, ‘game not over…’

‘Hatalıysam ara’ ma !

gencadam — Thu, 24 May 2007 18:50:20 +0000

Arkadaşlarımızın bu hafta bizlere oynattığı üç oyundan birincisi; matematikte işlem konusu üzerine olan tablo oyunu idi.Bu oyunun başında çeşitli hayvan seslerinin çıkartılacak olmasını insanların bilmesi, oyuna katılımda bazı kişiler üzerinde çekimser bir hava oluşturdu.Öncelikle insanların katılımını sağlayıp daha sonra oyundaki rolleri vermek katılımı daha yüksek düzeyde tutabilirdi.Ayrıca, işlemde herhangi bir elemanın tersini bulurken oynan tablo üzerindeki işlem sırası, normal matematikte yazdığımız notasyonla farklı olduğu için bu durum öğrenciler için karıştırıcı olabilir.İkinci oyun trigonometrideki birim çember ile alakalıydı.Bu oyunun ikinci kısmında eğer süre uzun tutulursa oyuncular doğru bölgelere oturmaya başlayacaklardır belli bir süre sonra.Yani ilk başlarda hata yapsalar bile hangi köşeye oturacakları konusunda, daha sonra doğru köşeye yönleneceklerdir.Bu nedenle oyunun ikinci kısmı süre bakımından limitli olmalı.Üçüncü oyun ise dışarıda oynanan güller-dikenler oyunuydu.Bu oyun elektrostatik konusu üzerine bir oyundu.Sınıfta dışarı çıkılmadan oyunun prosedürü anlatılsa çok daha iyi olurdu fakat oyunların oynanma sırası gelişi güzel olduğu için bu belki de yapılamadı.Kızların belli bir grup, erkeklerin belli bir grup olması ve oyunda kuralların tam keskin olmayaşından dolayı birkaç aksaklık yaşandı.Tekrar üzerinde düşünüldüğünde elektrostatik için güzel bir oyun olabilir.

Tüm bu yazdıklarıma bakıldığında sanki hiçbir oyundan memnun kalmamış birisi gibi görünebilirim.Fakat öyle değil.Tüm oyunlar gayet ufuk açıcıydı, artı ve eksi yanlarıyla.Böylelikle hatalarımızı yaşayarak görme imkanımız oldu.Hata yapmayan bir insanın aslında yeni hiçbir şey denemediği düşünülürse, hata yapmanın gelişme adına ne kadar önemli bir olmazsa olmaz olduğunu anlayabiliriz.

Mikrofonu sahibine veriyorum;

“Hatasız kul olmaz, hatamla sev beni”:)

Minimumla, maksimumu elde etmek

gencadam — Thu, 17 May 2007 17:32:05 +0000

“Zıp, Zap ve Hop” diye adlandırdığım ”alınan bir mesajı yanımızdakine veya karşımızdakine iletme oyunu” ilk bakışta basit gibi görünmesine rağmen insanı hataya sürüklemesi bakımından çok güzeldi.Bir oyunda “insanların hemen hepsini” hataya sürükleyebilecek kuralların olması, o oyunun keyfini artıran en önemli faktörlerden biridir.Bu oyunda özellikle “hop” komutu, hata yapmamız adına konulmuş çok güzel bir komut.Burada dikkatimi çeken bir diğer nokta ise, “minimum malzeme ile maksimum keyif” olayı.Yani oyun basit gibi görünmesine rağmen, keyif verme açısından çok iyiydi.Bu nokta bence her oyun için çok önemli.Kurguladığımız her oyun, bunun gibi minimum gereksinime sahip olmalı ve maksimum keyif vermeyi hedeflemeli.Aksi halde kurguladığımız şey oyun olmaktan çıkar.

Oyunda eşitlik

gencadam — Thu, 17 May 2007 17:12:46 +0000

Dışarıda oynadığımız köşe kapmaca oyunundan sonraki oyun olan “ağaç-sincap” oyunu gayet neşeliydi.”Kıtlık” denildiğinde sincapların, “yangın” denildiğininde ağaçların ve “deprem” denildiğinde de hem sincap hem de ağaçların yer değiştirmesi kuralı oyundaki her oyuncuyu iki komut için hazır bulunmaya zorluyordu.Bu nedenle oyunun başında “hiç ebe olmam” gibi görünen tablo gerçekte sağlanması çok zor bir durumdu.Çünkü herbirimizin o an ki rolüne göre iki komuta da(mesela sincap rolündeki birinin kıtlık ve deprem komutlarına) eşit derece hazır olması neredeyse mümkün değil.Bunlardan bir tanesine verdiğimiz dikkat, her zaman diğerinden fazla olacaktır.Beynimizin her iki komuta da aynı derece cevap vermesi zor bir durum.Bu açıdan oyun herkesin ebe olabilme ihtimalinin çok yüksek olduğu bir oyundu.Diğer bir deyişle, ebelenme dağılımı herkes için eşitti.Oyunun çok hoşuma gitmesinin nedenlerinden birinin bu olduğunu söyleyebilirim.

uyku modu !

gencadam — Thu, 10 May 2007 09:46:40 +0000

Hocamızın sabah uykumuzun açılması için bizlere oynattığı “zıp zıp” oyunu, aslında bir anlamda zihnimizin de açılmasına neden olan bir aktiviteydi.Çünkü bu oyunda, belirlenen rakamları basamak değerleriyle eşleştirmek ve ona göre zıplanacak sayı adedini belirlemek ve bunu senkronize bir şekilde yapmak ciddi bir dikkat gerektiriyordu.Bu nedenle, bu oyun zıplayarak sadece uykumuzun açılmasını sağlamadı, aynı zamanda zihnimizin de açılmasına neden oldu.”Zıp zıp” oyununu matematikte “modüler aritmetik” konusuyla birleştirdiğimizde, bu zihin açılması olayını biraz daha ileri götürebiliriz.Çünkü bu durumda kişiler sadece basamak değerlerini dikkate almakla kalmayacak, bir öte işlem olarak onun herhangi bir modda dengi olan sayıyı hesaplayıp bu sonuca göre zıplama hareketini gerçekleştirecekler.İlk başlarda bu dönüşüm işleminden dolayı karmaşa yaşanabilir ama öğrenciler pratik yaptıkça daha senkronize hareket etmeye başlayabilirler.

Kutuplar !

gencadam — Thu, 19 Apr 2007 13:45:57 +0000

Bu hafta gruplar arası görüşmelerde benim için en önemli nokta “brainstorming” kısmıydı. Daha doğrusu saçma olup olmadığına bakılmadan herkesin düşüncelerini serbestçe paylaşması ders sonunda çok ciddi bir oyun formatı belirlememize neden oldu. Bir insanın aşmakta zorlandığı en büyük engelin yine kendisi olduğunun bir kez daha farkına vardım. Akıl sahibi olmak peşin yargılı olmamayı gerektirir. Ama maalesef bu hataya birçok insan gibi ben de düşüyorum. Oysa ki “muhtemel” hamleleri düşünmek başka bir iş, bu hamlelerin “kesin” sonuçlar olduğunu düşünmek başka bir iş.Bu ikincisine önyargı diyoruz. Yeri geldiginde bir önyargıyı parçalamak bir atomu parçalamaktan daha zor olabilir. Nice orjinal fikirler vardır ki dar çerçevelerde ele alındıklarından ve ufuk ötesi değerlendirilemediklerinden dolayı “saçma” damgası yemiş ve bir 50-60 sene bekleme modunda kalmışlardır. Sced487 dersindeki “saçmalayan” insanlara ara sıra dikkat etmek lazım. bkz: başlık:)

Sitemim kimseye değil, “kendimedir”…

gencadam — Thu, 12 Apr 2007 14:15:24 +0000

“Bıktık şu her gün birkaç defa yemini bozup ahdinden dönenlerden, ve vefa duygusundan mahrum uğursuz gönüllerden!…

Ve nerdesiniz! Ey bir vefa düşüncesiyle sözleştiği yerde günlerce kıpırdamadan bekleyen vefalı dostlar!…”

anlatılır.anlatılmaz,yaşanır !

gencadam — Wed, 04 Apr 2007 09:57:57 +0000

İnsan düşünen ve düşündüklerini başkalarına anlatan bir varlıktır.Doğamızdaki bu ‘birtakım şeyleri anlatma veya paylaşma’ eylemini yaparken hiç bir zaman ‘tam anlamıyla başarılı olamayız’.Yani herkes kafasındaki resmi karşı tarafa tam olarak transfer edemez.Böylesi bir zorluğa temel olan neden ise her insanın his veya ‘tecrübe’ dünyasının farklı olmasıdır.His veya tecrübe dünyamız da ancak yaşamayla şekillenir. ‘Anlatılmaz, yaşanır!’ gibi bir cümle, sanırım bu tip bir düşüncenin ürünü.Son dersimizin en başında hocamız “Kolb’s Cycle” diye bir şema çizdi.Bu şemada da en önemli adım “Active Experimentation” denilen adımdı.Yani anlatılan veya konuşulan şeylerin ‘yaşandığı’ adım.Evet, saatler boyu düşüncelerimizi birbirimize anlatabiliriz.Tüm bu anlattıklarımızı(konuştuklarımızı) yaşamadığımız sürece her zaman çizmeye çalıştığımız resim tam olmayacaktır.Özellikle ‘oyun’ gibi ‘bir süreç’, ancak yaşatılarak anlatılabilir. “Oyunu oynamayan, oyuna seyirci olur!“. Yani sadece olduğu yerde durur.Bu nedenle, sadece düşünce üretip bunları anlatma planında kalırsak, aslında olduğumuz yerde kalırız(seyirci oluruz).Düşüncelerimizde ilerlemek istiyorsak, bu düşüncelerimizi yaşamalız(oyuncu olmalıyız).Sınıfta oynadığımız oyunların bir anlatılabilir boyutu bir de anlatılamayan boyutu vardır.Bu nedenle bir oyun; ‘anlatılır.anlatılmaz,yaşanır!’ kısımlarının oluşturduğu bir bütündür.

Uzun ‘ince’ bir yazı !

gencadam — Wed, 28 Mar 2007 09:32:36 +0000

Son dersimizdeki oyun(yapılan bir hareketin takip edilmesi), bana bir önceki haftanın önemli noktalarından biri olan ‘birbirimizdeki farklılıkları’ hatırlattı.Kimilerimiz şekillerde daha iyi performans gösterirken kimilerimiz daha düşük seviyede kaldı.Kimilerimiz yöneten yerine takip eden olmayı tercih etti. Evet, insanlar arasında hiçbir zaman eşitlik yoktur, ‘farklılıklar’ vardır.Bu farklılıklardan dolayı ‘herhangi bir insan belli bir alanda diğer insanlardan daha öndedir’.Burada tekrar not düşmekte fayda var:Bir insanı toplam olarak ele aldığımızda onu ’üstün’ yada ‘yeteneksiz’ şeklinde kesinlikle nitelendiremeyiz.Genelde düşülen hata buradaki “ince” ayrımı görememekten kaynaklanıyor.Birisinin belirli alanlarda üstün olması onu toplamda üstün biri yapmaz.Veya tam tersi olarak, birisinin belirli alanlarda yeteneksiz oluşu onu toplamda yeteneksiz kılmaz.Bu nedenle bu tip etiketleme girişimlerinden çok ciddi bir şekilde kaçınmalıyız.[Örneklendirmek gerekirse, artı işareti eksi işaretinden daha mı üstündür yada artı, eksiye eşitmidir?Hayır.Artı eksiden 'farklıdır'.]

Peki niçin eşit değiliz ve farklıyız?Aslında hayata şöyle bir baktığımızda farklı olmak zorunda olduğumuzu görebiliriz.Eğer herkes eşit olsaydı hayat denilen çark dönmezdi.Birileri belirli alanlarda birilerine muhtaç olduğu için bu çark döner.’Öğretmen’ ve ‘öğrenci’ kavramlarını yapabiliyor olmamızın nedeni öğretmenin öğrenciye, öğrencinin de öğretmene muhtaç olmasındandır.Herkesin öğretmen olduğu bir yerde aslında hiç kimse öğretmen değildir.Herkesin kral olduğu bir yer, hayat dediğimiz bu süreçte maalesef mümkün olamaz.Ve yine, kralı kral yapan emrindeki insanlara muhtaç olmasından dolayıdır!Gariptir ama gerçektir:) Peki gerçek nedir?O da garip bişeydir:)

Farklıyız dedik fakat bu farklılığımız nereden kaynaklanıyor acaba?Sonsuz çoklukta faktör insanlar arasındaki bu eşitsizliğin temel nedeni.Bundan dolayı bu sorunun cevabını hiçbir zaman tam olarak veremeyeceğiz(işin başında yine o limit kavramı:) acaba insan denilen varlık bundan dolayı mı limitlidir, bilemiyorum?).Farklılığımızı sağlayan birkaç faktör olarak şunları sayabiliriz:Biyolojimiz, fiziksel çevremiz, arkadaş ilişkilerimiz, annemiz, babamız, gen yapımız, deneyimlerimiz, ilgilendiğimiz alanlara sarf ettiğimiz efor, çalışma ve dikkat düzeyinin farklı olması…Listenin böylece uzayıp gitmesi aslında eğitimin ne kadar zor bir alan olduğunu birkez daha göstermekte.Çünkü konumuz ‘insan’.Ortam şartlarını ne kadar benzer tutmaya çalışırsak çalışalım yine de iki insan birbirinden hep farklı olacaktır.Çünkü kontrol edemediğimiz bir sonsuzluk var işin içinde.Aynı anne-babadan, aynı çevrede, aynı öğretmenlerden, aynı derslerden, aynı kişisel gelişim sürecinden geçen iki insanın aynı düzeyde yönetici olamaması, birinin diğerinden artısının yada eksisinin olması bu aynı aynı diye sıraladığımız şeylerin sonsuz faktör yanında bir hiç ifade edecek kadar az olmasındandır.

Öğretmenler olarak bizler şunların farkında olmalıyız:Öğrenciler birbirleriyle hiçbir zaman eşit değildirler fakat farklıdırlar.Bu farklılıktan doğacak zenginliği inşaa etmek ve koordinesini sağlamak bir rehbere ihtiyaç duyar.

Öğrencilerindeki farklılıkların farkında olan, onlardaki potansiyelleri ortaya çıkartacak imkanları hazırlama çabası içerisinde bulunan ve öğrencilerin bu belirli alanlardaki potansiyellerini geliştirmede onlara yol gösterici olan bu rehbere öğretmen diyoruz.

‘HD Ready’ mi acaba ?

gencadam — Thu, 22 Mar 2007 16:08:46 +0000

Daha önceki bir iki derste ‘iletişim’ üzerine bir takım şeyler paylaşmış ve bunun anlamını oynadığımız oyunlarla görmeye çalışmıştık.Genel anlamda vardığımız sonuç ise iletişim dediğimiz olayın aslında sağlanması zor bir durum olduğuydu.Bu haftaki ‘küme’ çizme aktivitesinde şunu gördüm:Ortak paydaların bulunması(veya kesişimde birtakım şeylerin bulunması) insanların iletişimi kolaylaştıracak bir yol aslında.Bu anlamda, eğer öğrencilerimizle çok iyi iletişim kurmak istiyorsak, onlarla kesişimlerimizi ortaya çıkartmalıyız.Diğer bir deyişle, ‘kesişim alanımız arttıkça iletişim alanımız da artar’.Ne zaman ki kesişim alanının sonuna geliriz o zaman, sanılanın aksine, iletişimimiz zarar görmeye başlamaz, ‘renklenmeye başlar’.Çünkü bir yerden sonra benzer dünyalar insanlara sıkıcı gelir(siyah-beyaz bir dünya gibi) ve tam burada çizdiğimiz kümenin ‘fark alanı’ devreye girer ve insanları bu sıkıntıdan kurtarır.Bir nevi ‘fark alanlarımız arttıkça, zenginliğimiz de artar’.Siyah-beyaz bir televizyonun yerine milyarlarca renk sunan yüksek çözünürlüklü HD Ready bir televizyon tercih etmemizin nedeni bu ‘fark’ meselesindendir işte.Bu yüzden öğrencilerimizdeki farklılığa hep yeni bir renk gözüyle bakıp oluşturduğumuz kümeyi zenginleştirme yolunda olmalıyız.Bu noktada diğer oyun(iki adet kağıtla yaptığımız soyut şekiller) bize bir mesaj verebilir:Diğer insanların yaptığı şekilleri saçma bulmamak istiyorsak diğer insanların ‘fark’ında olmak zorundayız.O zaman tüm o garip şekiller gözümüze yeni birer dünya(veya renk) gibi görünür.Küçük bir not:Hem ‘kesişim’ alanını hem de ‘fark’ alanını sonsuza dek genişletebilmek için ’evrensel’ biri olmak zorunda olduğumuzu unutmayalım!